جستاری عمیق و شاعرانه درباره یکی از جنبش‌های اصلی سینمای آمریکای لاتین که از طریق اندیشه‌های نویسندگان اصلی آن تحلیل می‌شود؛ کسانی که در اوایل دهه ۱۹۶۰ روشی نو برای فیلم‌سازی در برزیل ابداع کردند، با رویکردی سیاسی و همواره نزدیک به مشکلات مردم که هنر و انقلاب را با هم پیوند می‌داد.

این فیلم با الهام از شعری سروده «کاسترو آلوز»، فضای سیاسی، فرهنگی و فکری برزیل در اواخر دهه ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد. داستان حول محور چهار تجسم متمایز از چهره مسیح می‌چرخد: یک مرد سیاه‌پوست، یک سرباز، یک سرخ‌پوست و یک مبارز چریکی. این افراد شجاع که به عنوان پیام‌آوران نابودی در سرزمین‌های بومی شناخته می‌شوند، با حرص و طمع سیری‌ناپذیر و وحشیگری سرکوبگرانه استعمارگران که توسط «جان برامز» (یک استثمارگر خارجی بی‌اخلاق) ترویج می‌شود، شجاعانه مبارزه می‌کنند.

به گفته کارگردان، فیلمی درباره «استعمارگران از دیدگاه استعمارشدگان»؛ این فیلم مجموعه‌ای از رویدادهای غیرمرتبط را در سراسر اروپا و برزیل به تصویر می‌کشد و بر درک زندگی بشر به عنوان تجربه‌هایی شبیه به خلسه تاکید می‌کند و بدین ترتیب دیدگاهی از تاریخ بشر را به عنوان پیوندی از رفتارهای نمادین ارائه می‌دهد.

این فیلم افرادی را با درگیری‌های روانی و اجتماعی مداوم نشان می‌دهد: خشونت در میان قانون‌شکنان، درگیری میان زن و مرد، پلیس و جامعه.

فیلمی با رویکرد سیاسی که در آن تصاویری الهام‌گرفته از یک فیلم وسترن هجوآمیز، با حمله به تمامی کلیشه‌های سینمایی تا آن زمان و بحث درباره ماهیت و امکان شکل‌گیری سینمای انقلابی همراه می‌شود.

شمعون، مردی بسیار مذهبی که در قرن چهارم زندگی می‌کند، می‌خواهد به خدا نزدیک‌تر شود، بنابراین بالای یک ستون می‌رود. شیطان می‌خواهد او را به زمین بازگرداند و تلاش می‌کند تا او را وسوسه کند.